Luisteren naar je ziel

(Innerlijke stem deel 1)

Het lijkt alsof zelfcompassie en altru´stische liefde twee tegenovergestelde dingen zijn, maar dat is alleen zo in een wereld waarin we verblind worden door uiterlijkheden.

Het is inderdaad vaak zo dat het hapje appel dat ik in mijn mond heb, niet meer kan worden opgegeten door een ander. Dus als je gelooft dat je beiden per se dat hapje appel moet hebben, er een tegenstelling is die niet kan worden opgelost.

Als je zo denkt, kom je in onoplosbare dilemma's terecht en moet je schijnbaar steeds kiezen tussen ego´sme en altru´sme. Veel mensen gaan dan ook heel ver in ÚÚn van die richtingen, of doen hun uiterste best om te balanceren tussen beide, de ene keer zorgen ze voor zichzelf, de andere keer voor een ander, zonder dat ze ooit het gevoel hebben dat ze het goed doen voor iedereen. Er lijkt altijd wel iemand tekort te komen.

Het doet pijn als je niet goed voor jezelf zorgt en voor de meeste mensen, met een hart, doet het ook pijn als je niet goed voor een ander zorgt. Niemand wil een ander pijn doen en als je zelf pijn hebt, merk je op een gegeven moment dat je te ver over je eigen grenzen bent gegaan. Die balans is soms zo moeilijk te vinden, zeker als je met je hoofd alle voors en tegens aan het afwegen bent, want WAT is je criterium? Wanneer is iets moeilijker voor jou dan voor een ander, wanneer is iets moeilijker voor de ander dan voor jou? Wanneer mag je iets voor jezelf vragen dat ten koste lijkt te gaan van een ander, of wanneer mag je iets voor een ander doen als dat ten koste lijkt te gaan van jezelf?

Ik weet niet of ik hÚt antwoord heb......maar ik wil graag met jullie delen hoe het voor mij voelt......

Naast de twee mindsets die ik hierboven noemde: ego´sme en altru´sme, is er voor mij nog een derde: de stem van mijn ziel. Ik luister wel eens niet. Dan raak ik in de war en heb ik het gevoel dat ik mezelf volledig moet opofferen voor een ander. Daaraan ligt vast vanalles ten grondslag op psychologisch gebied, vanuit opvoeding enzo. Maar ik heb momenten gehad dat ik daar zo ver in ging, dat ik volledig over de kop dreigde te gaan.

Er zijn heeeeel veel mensen die dat van zichzelf zeggen. 'Ik leef altijd voor anderen, wanneer doet iemand eens iets terug'. Met als impliciete betekenis dat zij vreselijk goed zijn en de anderen ondankbaar......dus ik heb dat overdreven altru´sme eens goed bekeken bij mezelf.

En ik kwam erachter dat er een vorm van arrogantie achter zit en een vorm van het ontlopen van mijn eigen verantwoordelijkheid voor mezelf. Hoe? Nou:

Arrogantie: als ik de hele tijd maar GOED wil zijn voor anderen, kan niemand tegen mij zeggen dat ik het fout doe. Ik ben superieur aan alle andere mensen, want ik maak mezelf helemaal kapot voor een ander.....geweldig toch? Toch? Krijg ik nou waardering? Nu mag niemand meer boos op me worden.......

Onverantwoordelijkheid: als ik de hele tijd GOED ben voor de ander, ook al ga ik eraan onderdoor, laat ik dan niet mijn belangrijkste taak in dit leven liggen, namelijk de basiszorg voor mezelf? Als ik eraan onderdoor ga, besef ik dan dat ik mijn omgeving erg verdrietig maak? Dat zij, vanuit hun menselijkheid, want zij hebben ˇˇk een hart, niet alleen ik (oh, arrogantie!), dan voor mij zullen willen zorgen en dat ik het hen daarmee alleen maar moeilijker maak? Niet dat een ander niet voor mij mag zorgen, maar dan liever als ik het echt nodig heb, niet als ik mezelf zo ver in bochten heb gewrongen dat ik ziek ben geworden terwijl dat niet nodig was geweest als ik op tijd aan de bel had getrokken, of had geaccepteerd wat me was aangeboden.

De stem van je ziel kun je horen als je niet arrogant bent, maar een diep besef hebt van je eigen menselijkheid. Als je voelt wanneer je grenzen bereikt zijn en als je dan mededogen hebt met jezelf en de verantwoordelijkheid op je neemt voor je eigen welzijn, indien nodig met hulp van anderen. De stem van je ziel vertelt je ook wanneer je wÚl ruimte over hebt voor een ander, wanneer je voor een ander het vuur uit je sloffen kunt rennen ZONDER dat jij daar ziek van wordt, of ongelukkig. Ook dat kun je doen met hulp van anderen.

De grootste misvatting is denk ik dat we in de illusie trappen dat we alleen zijn. Dat zijn we niet! Onze weg wordt van zoveel kanten begeleid, we worden gesteund, verzorgd en in de gaten gehouden. Door God/het Universum, maar ook door alle mensen die van ons houden. Zelfs door mensen die ons nu nog niet kennen. Zodra je de weg van je Ziel gaat, komt de Hulp van alle kanten. Je hebt in het duisterste moment van je dilemma's geen idee, maar de hulp staat overal om je heen in de startblokken. Klaar om toe te schieten als jij denkt dat je valt en nooit meer op zult staan.

Steeds weer merk ik dat, ook bij mijn cliŰnten, dat als ze naar hun ziel gaan luisteren en stappen nemen die daarbij passen, er overal vandaan ondersteuning komt. Dat je grootste angsten helemaal geen bewaarheid worden. Misschien heel eventjes, maar als je meestroomt met het Leven, luisterend naar je Ziel, dan kom je altijd terecht op een plaats waar je veilig bent, gekoesterd en geliefd.

Overal weerklinkt het in de lucht om me heen, terwijl ik dit schrijf, maar al langer, zowel voor mijn eigen leven als dat van een aantal mensen die de laatste tijd mijn hulp hebben ingeroepen (soms samen met een hele hoop beelden over duizend mogeljike wegen hoe dingen goed kunnen komen):

'Vertrouw, vertrouw, vertrouw
Wees waarachtig
Wees je Zelf
Luister naar je Ziel,
Dan valt alles op zijn plek,
Dan hoef je niet te vechten
Dan brengt het Leven zelf je naar de plek die speciaal voor jou is uitgehouwen in het Universum
Vrees niet
Vertrouw'